Frans van Unilever

Hij voelt het: de gasten mijden hem een beetje. Op tuinfeestjes in Oud Zuid houden ze nu eenmaal niet van slechtnieuws gesprekken. Dat bewaren ze lekker voor het werk. En trouwens, 'Frans was natuurlijk ook wel een beetje anders', hoorde Els dan van de buren. Met die Mondeo van de zaak. Die zweterige C&A overhemden. En dat gezeur over de usp's van Unox rookworsten.

Hij prikt in de gamba's en de rook van de barbeque prikt in zijn ogen. Twaalf jaar was hij iets bij Unilever. Op feestjes met de buren zoals dit, regelde hij altijd de catering. Soep, Bertolli pasta's, Ola ijsjes. Gratis van het huis. Ja hij was gek met z'n werkgever, mag het? Jongen, elke kantinelunch zag je hoe gróót de toko was: Calvé op tafel, Bona, een Magnum toe. Zíj maakten het leven een stukje lekkerder. Konden die buurtmacho's niet zeggen, in hun geldwisselkantoren op de  Zuidas. Waar is Els eigenlijk?

Ze staat bij een bankier met een paarse bril. De hele meute drinkt wijn, ze kijken af en toe zijn kant uit. Er wordt iets gegniffeld over een ZZK'er, een zelfstandige zonder klanten. En dat een stukje lever er wel in zou gaan.


Productmanager Knorr sauzen was ie. Ja hij weet wel, het is niet de flashy wereld van het snelle geld. Maar mooi dat ie bij Albert Heijn de Chicken Tonight hoger in het schap heeft gekregen. Van z'n eerste bonus kochten ze dit huis. Wat was Els was trots. In zo'n sjieke buurt. Dat huis is het enige wat ie aan Unilever heeft overgehouden. Dat huis en een pens. De hypotheek kan ie nog drie maanden betalen. Vierenveertig is ie. Godverdomme.

Hij roept dat de Gamba's gaar zijn. Els hoort hem niet. Een vastgoedjongen met een rode bril maakt een knorrend geluid.